Beste Sportvrienden,

 

U zal zich nog herinneren dat Panathlon Antwerpen, na het verdwijnen van het Provinciaal Olympisch Comité, onmiddellijk bereid was om de jaarlijkse manifestatie, die deze laatste sedert jaren organiseerde, over te nemen.

 

Het Provinciaal Olympisch Comité van Antwerpen streefde een dubbel doel na. In de eerste plaats wilde het sportfiguren, die topprestaties hadden geleverd, huldigen, maar tegelijkertijd wilde het Comité mensen uit de provincie, die vaak onbaatzuchtig, zich ten dienste stelde van de fereaties en hun sportorganisaties samenbrengen, die konden dan tijdens het nuttigen van een glas van de vriendschap mekaar wat beter leren kennen en contacten leggen, die allicht later toch nuttig bleken te zijn.

 

Zoals ik reeds zei, heeft Panathlon Antwerpen deze traditie graag willen overnemen en er dan ook haar eigen cachet aan gegeven.

 

U weet allicht dat vanuit Panathlon Vlaanderen, er enkele jaren geleden een charter werd opgesteld, dat een verklaring is over de ethiek in de jeugdsport en dat ondertussen internationaal heel wat weerklank heeft gekregen. Wereldorganisaties, zoals het I.O.C. en UNICEF, reageren positief op de inhoud van dit charter en internationale sportfederaties, zoals de FIFA, het IAAF en anderen ondertekenden deze verklaring.

 

De Vlaamse overheid heeft eveneens haar waardering laten blijken door deze verklaring onverkort te aanvaarden.

 

Panathlon Antwerpen heeft sinds vorig jaar de idee opgevat om jaarlijks een Sportpersoonlijkheid in de schijnwerpers te plaatsen die ook, maar zeker niet in de eerste plaats, om zijn sportieve prestaties zal gehuldigd worden, maar die vooral naar de opleiding, de begeleiding van de jeugd, een onvergetelijke bijdrage heeft geleverd.

 

Rik Van Looy was vorig jaar onze eerste laureaat. Een prachtig voorbeeld van wat Panathlon Antwerpen met haar sportpersoonlijkheid wilde tonen.

 

De Laureaat van dit jaar, beste Sportvrienden, is ook niet de eerste de beste. Niet iedereen kan zeggen dat hij oog in oog heeft gestaan met wereldvoet-ballers en hen bovendien nog naar zijn pijpen heeft doen dansen ook.

 

U hebt het uiteraard al lang begrepen, we hebben het over FRANS VAN DEN WIJNGAERT, een scheidsrechter zoals er nu geen meer gemaakt worden. Een gelukkig gehuwd man, een trotse vader, fier op medewerkers en geleverde prestaties.

 

Trouwens gemaakt zei ik uit een vader die de délégé van de eerste ploeg van Sporta Edegem was en een moeder die er wekelijks de truitjes waste, wat in die tijd nog vanzelfsprekend was. Bovendien heeft Frans als peuter nog op de schoot van Bonga Bonga gezeten, de eerste Congolese voetballer in België, als dat geen voorteken is.

 

Dat Frans een topscheidsrechter is geweest, weten we allemaal. Hij was 27 jaar actief in de eerste klasse van het Belgische voetbal, leidde meer dan 30 internationale wedstrijden, waaronder enkele wereldbekermatchen, telkens met heel veel waardering vanuit UEFA-middens. Als ik met niet vergis sloot hij deze schitterende carrière af in 1998, met de finale tussen Juventus en Parma in Milaan, in het kader van de Beker der Bekerhouders. Een afsluiting die voor Frans met veel emotie gepaard ging, omdat ook zijn ouders, na heel wat moeilijkheden, toch aanwezig konden zijn.

 

Maar beste sportvrienden, U weet dat het vanavond eigenlijk niet over de sportieve prestaties als zodanig gaat, maar over de inzet van de persoon nà zijn carrière naar jeugd en sport toe.

 

Alhoewel Frans van zichzelf beweert dat hij niet onmiddellijk de schitterende leerling was, toen hij in het St.-Gabrielinstituut in Boechout zat, wordt zijn professionele carrière toch zeer sterk gekenmerkt door opleiding van jongeren en dat zelfs in scholen, die niet onmiddellijk als de meest gemakkelijke kunnen genoemd worden.

 

Na een kort rondzwerven bij een oom, die een garage exploiteerde, en bij het bedrijf Henschel in Wilrijk, waar hij ook regelmatig een delicatesse zaak in de buurt bezocht, een mens moet toch eten, nietwaar ! Maar over dit laatste mocht ik niet teveel uitweiden van Frans en vermits ik geen rode kaart wil krijgen, ga ik braafjes luisteren naar de arbiter.

 

Na dit alles kwam Frans terecht in het onderwijs. Eerst op de school van het Montgomeryplein en later in het technisch instituut van de Leopoldstraat in Borgerhout, waar hij niet alleen met de opleiding van de jeugd in het algemeen, doch ook met de opleiding van migrantenjongeren in het bijzonder werd geconfronteerd. Hij was er vele jaren directeur tot hij gevraagd werd om de Topsportschool in Antwerpen te leiden.

 

Ook hier nam Frans met zijn gekend enthousiasme de teugels in handen. Het aantal leerlingen steeg er in enkele jaren tot meer dan 100.

 

Het gelukte hem ook om als enige van de topsportscholen ervoor te zorgen dat de studenten, in eigen gebouwen, onderwijs krijgen, wat uiteraard de sfeer bij zowel studenten als personeel, sterk heeft bevorderd. Bovendien zal de topsportschool binnenkort naar nieuwe gebouwen verhuizen. Een nieuwe mijlpaal in de geschiedenis van deze school.

 

Trouwens Frans is er zich sterk van bewust dat het succes, het gevolg is van veen inzet van een heel team. Hij is zijn directe medewerkers zeer dankbaar voor hun inzet, die vaak veel verder gaat, dan enkele uurtjes les geven. Frans is zeer verheugd dat vanavond velen van hen aanwezig zijn, omdat hij vindt dat ze bij deze gelegenheid niet mogen ontbreken.

 

Beste sportvrienden. Ik wil deze huldiging afsluiten met woorden die van Frans zelf komen. Hij vertrouwde me toe dat geluk de rode draad is die door zijn leven loopt en dat hij exact hetzelfde zou doen, moest hij zijn leven moeten herbeginnen.

 

Frans we zijn fier dat jij dit jaar onze laureaat bent en wensen jezelf, je familie en je medewerkers heel veel succes toe.

 

Ik ben ervan overtuigd dat een daverend applaus de overhandiging van de trofee door onze voorzitter Peter Verboven, zal begeleiden.

 

W. Masschelier,

Voorzitter selectiecommissie.