Het is voor de derde maal dat Panathlon Antwerpen haar “sportpersoonlijkheid” van het jaar gekozen heeft. Uit voorgaande gelegenheden weet U, dat we graag iemand op de voorgrond brengen, die zelf tijdens zijn sportcarrière niet onaardig gepresteerd heeft, maar die zich vooral daarna onderscheiden heeft om de jeugd, zowel op ethisch als op sportief vlak te begeleiden.

 

Onze twee vorige laureaten voldeden volledig aan dit profiel. Immers zowel Rik Van Looy, onze eerste laureaat, met zijn Vlaamse Wielerschool en Frans Van den Wijngaert, de laureaat van vorig jaar, als directeur en duivel doet al van de topsportschool in Antwerpen, zijn onbetwistbaar schitterende persoonlijkheden.

 

En ook dit jaar zijn we fier op onze laureaat. Zoals U zojuist op de filmbeelden kon vaststellen is het PIETER LORRIDON geworden. Misschien wel een iets jongere figuur dan zijn voorgangers, maar vast en zeker iemand die nu reeds zijn sporen verdiend heeft in het begeleiden van de jeugd en ook van plan is om daar snel mee op te houden. Integendeel.

 

Pieter past onbetwistbaar in onze nog jonge erelijst en Pieter, we zijn je zeer erkentelijk dat je aanvaard hebt, om hier vanavond aanwezig te zijn.

 

Pieter kreeg het basketten van bij de geboorte ingelepeld. Zoon van vader John, in zijn tijd één van de grote basketbalspelers van België, naast figuren als Steveniers, Eigel, Hillen en ik vergeet er allicht nog enkelen, was als het ware voorbestemd om in de voetsporen van zijn vader te treden. Hij had alleszins de lengte mee. En of hij dat deed. Alhoewel, het begin was nu niet onmiddellijk hoopgevend, immers als 16-jarige behoorde hij weliswaar tot een provinciale selectie, maar werd er als eerste naar huis gestuurd. Pieter vertelde me dat dit nochtans de “klik”, de “motivitatie” is geweest om door te zetten en te bewijzen, wat hij werkelijk in zijn “marsh” had. Aan karakter en doorzettingsvermogen heeft het hem nooit ontbroken.

 

Hij kwam in Merksem onder de hoede van ene Harry Bats, ook een vedette in zijn tijd. Drie jaar kneedde Harry de jonge Loridon, zowel op technisch maar ook op karakterieel gebied. En ziedaar, op 21-jarige leeftijd, kwam hij uit het niets opduiken in een selectie, om een kwalificatietornooi voor -22-jarigen in Finland te spelen. Pieter speelde er de pannen van het dak en werd opgenomen in de top 5 spelers van het tornooi. De start van een schitterende basketcarrière.

 

Hij zal 13 jaar lang op het hoogste basketniveau van ons land vertoeven. In die periode speelde hij in Aalst, Antwerpen, Gent, terug naar Aalst en de laatste 7 jaar, in Antwerpen.

 

Meestal de bezieler van de ploeg, zowel in grote als in moeilijkere momenten. Hij werd enkele malen topscorer in de Belgische competitie, speelde 33 maal in de nationale ploeg en ontelbare wedstrijden in de Europabeker, de Saporta cup, de Korac cup en ik vergeet allicht andere.

 

Pieter is nooit naar het buitenland getrokken, ondanks enkele aanlokkelijke voorstellen. Hij verkoos hier bij ons en liefst in zijn stad Antwerpen iets moois op te bouwen. Bij zijn afscheid in het Antwerpse stadhuis kondigde hij zijn engagement naar de jeugd aan. Hij wou en zou iets betekenen voor de jeugd.

 

Hij werd ambassadeur van deze stad en bezieler van vele jeugdkampen : bomba, shoot2kill, Hoops en pleintjesbasket zijn enkele voorbeelden van zijn realisaties. Jeugdkampen die de jeugd een doel wilde geven, niet alleen op basketgebied, maar ook op menselijk vlak. Basket is meer dan een balletje smijten is één van zijn leidmotieven.

 

Pieter is fier op deze jongeren en onderstreept voortdurend dat deze jongeren wel inzet vertonen, gedisciplineerd kunnen zijn en willen presteren. Zijn initiatief “de OKE-generation” is er een sprekend voorbeeld van.

 

Ziezo beste sportvrienden, ik meen te mogen stellen dat Pieter een waardig laureaat is en ik overhandig hem graag onze trofee van Sportpersoonlijkheid van Panathlon Antwerpen.